MAIL: Wiesław M.| 10.12.2018
Dzień dobry Państwu.

Spóźniłem się trochę z moją recenzią dotyczącą filmu "Maudie"

Mimo to chciałbym się z Państwem podzielić moimi wrażeniami po obejrzeniu tego wspaniałego filmu.

To główna bohaterka Maudie wniosła w życie męża Everetta! Prawdziwy obraz szczęśliwego człowieka, który dopiero poznał smak prawdziwej miłości kolor i smak życia. Ozdabiając swoimi obrazami ten ponury dom zasiała w nim radość kolor i piękno. Osoby niepełnosprawne tworząc lub wykonując jakieś prace pokazują w nich siebie: swoje wnętrze, serce i wrażliwość. Mimo tak ciężkiej choroby Chciała w tych rysunkach ludzią dać siebie to nie tylko pieniądze, ale przede wszystkim jest ważne w takiej pracy to co czujemy jak odbieramy świat i ludzi. Everett! Moim zdaniem uświadomił sobie co stracił gdy Maudie! Odeszła. Jej twurczość nie była w żaden sposób infantylna, była prawdziwa mająca swoją głębię. Nie zawsze trzeba ukończyć Akademię Sztuk Pięknych żeby pokazać prawdziwość tego co się czuje. Chcę jeszcze się odnieść do tego jak są traktowane osoby niepełnosprawne. W dzisiejszym zmaterializowanym świecie tak mało jest empatii potrzeba tak niewiele albo tylko jednego. A my tym czasem troszczymy się o wiele. Ewangelia Św. Jana! Jestem niewidomy i nigdy nie chciałbym być tak traktowany jak główna bohaterka przez najbliższych Wnosimy wiele bólu w życie Tych, którzy się nami opiekują na codzień, ale czy tylko to? Dajemy też coś od siebie tylko inni muszą chcieć to wziąć.

Ps. Doskonała audiodeskrypcja 

ODP:
Bardzo dziękuję za pana tekst.  Napisał Pan: „Osoby niepełnosprawne tworząc lub wykonując jakieś prace pokazują w nich siebie: swoje wnętrze, serce i wrażliwość.” Ja myślę, że każdy ma do zaoferowania swoje serce i wrażliwość. Nie ma tu znaczenie czy jest osobą pełnosprawną czy z dysfunkcjami, czy jest młody czy stary, biedny, inny.
Tak samo jest z twórczością, na co Pan wskazuje: „Nie zawsze trzeba ukończyć Akademię Sztuk Pięknych żeby pokazać prawdziwość tego co się czuje”.

Jean Dubuffet - malarz, kolekcjoner -  zwykł mówić: „Nie ma sztuki ludzi szalonych tak jak nie sztuki ludzi z chorym kolanem siedzących w autobusie.” (uśmiech) Powtarzał to w kontekście sporów z psychiatrami, którzy mówili o sztuce osób chorych psychicznie. Dubuffet twierdził, że choroba, izolacja, złe warunki życiowe, traumy mogą być katalizatorem talentu twórczego, ale nigdy go „nie wytworzą”, nie spowodują, że się „narodzi”.
pozdrawiam
Radek łabarzewski

MAIL :Wojciech M.| 10.12.2018
Miłość może nie objawić się pierwszego dnia, ale pojawia się później i jest w stanie otworzyć najbardziej skamieniałe serce. Everett wychowany w domu dziecka, nie nauczony miłości dopiero po wielu latach otworzył się na drugiego człowieka i zrozumiał, że tylko przy swojej żonie jest szczęśliwy. Piękny był jego męski bunt, pokazanie, 'kto tu rządzi', a w konsekwencji delikatność Maudie pozwalała jej przeprowadzić wszystkie swoje życzenia. Okazało się ,że mąż potrafi zamiatać, obierać ziemniaki i zainstalować niechciane przez siebie drzwi z siatką. 
Niezbadane są pokłady miłości, radość z życia. Zafascynowało mnie widzenie Maudie w myślach tego, co piękne i tworzenie tego w postaci pięknych, prostych obrazów. Smutne odczucia wzbudziła u mnie walka osoby niepełnosprawnej, by pokazać swoją wartość i swoje umiejętności. Przerażająca była podłość brata i ciotki w stosunku do niepełnosprawnej dziewczyny. 
Podziwiałem miłość matki do własnego dziecka, zachwyt nad  osobistym urokiem, wyglądem i pozycją społeczną córki. Maudie nie musiała rozmawiać z córką, ale odeszła, wiedząc , że może być z niej dumna.
To film , do którego będę wracać pomimo przejmującego  smutku.

ODP:  Proszę się nie smucić. Ja mimo wszystko znajduje w tym filmie dużo radości. Maud i Everett mimo trudnych początków przeżyli razem dobre chwile. Kochali się. Malarka zmarła jako artystka spełniona, zostawiając mężczyznę, który zrozumiał swoje emocje.
Pozdrawiam rł

MAIL: Danuta Sz.| 9.12.2018
Grandma Moses,Seraphine, Maria Prymachenko,Zuzana Chalupova,Alyona
Azyrnay,Chaibia Talal,Olga Sacharoff,Baya,czy wreszcie Maud Lewis. To
kobiety które żyły w różnych krajach w różnych latach naszej ery i innych
wiekach .Żyły w różnych uwarunkowaniach historycznych,geograficznych,
socjalnych i rodzinnych. Łączyło je jedno;zamiłowanie do malarstwa.
Malarstwa, wyrażającego się w prostej formie przelewania na co się tylko da
wokòł myśli emocji wyobrażeń i potrzeb.
A ponieważ nie to ładne co jest ładne,tylko co się komu podoba i czy
znajdzie swoich odbiorców  oraz takich którzy zrozumieją,polubią i zachwycą
się tą sztuką, dlatego możemy poznać tak wiele kobiet które nie przejmowały
się tym co powiedzą inni,czy zaakceptują ich formy wyrażania siebie tylko
po prostu malowały. Czas i życie zweryfikowały ich talent I wartość ich
obrazów.
Tak jest też w przypadku głównej bohaterki filmu "Maudie". Pięknego
filmu,który opowiada o tym że można nie mieć nic i mieć wszystko!
Co to znaczy tworzyć ?
Tworzyć to znaczy mieć w sobie taki wewnętrzny nadmiar emocji,umiejętności
i potrzeb które znajdują ujście w różnych dziedzinach sztuki
Ten nadmiar to imperatyw który każe,zmusza coś robić a już za chwilę nie
można bez tego żyć, ,to staje się treścią życia jego sensem i światem
wewnętrznym do którego nie wpuszcza się często  nikogo.
Czasami szaleństwo też bywa takim nadmiarem a wtedy nie jest ważne to co
widzimy, ale to co poczujemy kiedy coś zobaczymy.
Ta piękna opowieść jest dowodem na to że w życiu warto iść swoją
drogą,czasem z wyboru,czasem z przymusu ale swoją drogą.
Pozdrawiam Serdecznie.
ODP: Dobry wieczór,
dziękuję za podrzucenie nazwisk twórczyń. Nie znałem niektórych (uśmiech), ale wyczuwam podobną do mojej fascynację tego rodzaju twórczością (uśmiech). Mam rację? 
Zgadzam się z Panią, że twórcy, których Francuzi określają – brud, czyli „surowi”, a Anglosasi – outsiders, tworzą jakby poza czasem. Nie mają znaczenia granice ani historyczne, ani geograficzne. Nic nie znaczą nurty, mody, miejsce urodzenia i status społeczny. Tworzą, bo żyją. Ich twórczość jest immanentnym elementem ich egzystencji.  
Dziękuję za opinię,
pozdrawiam
Radek Łabarzewski
ODP od Danuta Sz. | 10.12.2018
Witam.
Tak to prawda fascynują mnie ludzie którzy wykraczają swoim talentem
upodobaniami poglądami poza pewne schematy i nie mieszczą się w ramach okna
zwanym życiem. Bo oni wyznaczają,zupełnie nieświadomi tego,nurty w różnych
dziedzinach sztuki które później stają się i odkrywcze i prekursorskie.
Każdy nazwijmy go Dziwak,jest dla mnie godny uwielbienia i zachwytu.
A tak już całkiem na koniec to, właśnie ci wszyscy prymitywiści są ze
wszystkich artystów najbardziej autentyczni!

Dobrego dnia życzę !
D.$z. 

MAIL: Alicja N. | 9.12.2018

Panie Radku!
Oczywiście ma pan rację. Doświadczajmy, doświadczajmy uśmiech. Pisząc o sobie, że nie bardzo znam się na sztuce miałam na myśli wiedzę, a może zrozumienie, docenienie danego artysty przez np. jego charakterystyczną kreskę, specyfikę doboru kolorów itd. Brak wzroku 
odbiera mi tą możliwość, a to ważny aspekt sztuki danego artysty. Doświadczam trochę inaczej, przez słowo opisujące sztukę, ale proszę  zauważyć, że wystarczy określić obrazy Maudie jako infantylne żeby  moja wyobraźnia udała się na manowce uśmiech, uśmiech. Dobrze, że zauważył pan ten element w audiodeskrypcji. No i tutaj ważny wniosek również moderator widzący przygotowując wprowadzenie powinien obejrzeć film z audiodeskrypcją.

MAIL: Hanna W| 8.12.2018
Oto kilka moich przemyśleń:
Rzeczywiście "Maudie" to piękny, wzruszający film. Wzrusza radość jaką okazuje, bo czuje Maud, mimo bardzo trudnego życia, trudnego bo z chorobą i trudnego ze względu na ludzi, z którymi żyje. Alewzruszający również z uwagi na uczucie, jakie naziązuje się między Maud i jej mężem. Jak tocudnie, że tacy ludzie się odnaleźli, każde przecież skrzywdzone przez los. Wzruszyły mnie sceny, kiedy po dniach rozstania utwierdzają się w przekonaniu, że są dla siebie.  Wzruszyły mnie ostatnie sceny , sceny śmierci Maud i pustka męża jaką czuł Ewerett.

Bardzo to pewno trudny film do zagrania przez aktorkę odgrywającą rolę Maud. Musi być znakomitą aktorką, aby tak oddać fizyczny stan Maud i jej stan ducha.

Bardzo też wzruszyła mnie scena, kiedy Maud odnajduje swoją córkę i nie zaburza jej dotychczasowego życia. Jakiez to dla niej musiało być trudne.
W pewnym stopniu film ten przypomniał mi film o innej malarce, meksykańskiej Friedzie. Frieda też z chorobą, choć wynikającą z wypadku autobusowego.
Jednym zdaniem to piękny i wzruszający film o trudnym życiu schorowanej kobiety i jej radości z malowania. Życzę sobie i innym takiej radości jaką ona odczuwała.
        
ODP: Dobry wieczór,
ja też się zakochałem w tej historii, bo to z jednej strony piękna historia o miłości mimo wszystko, a z drugiej opowieść o wolności, tej osobistej ale i twórczej. 
To również poruszająca opowieść o kobiecej emancypacji, o pokonywaniu barier wydawałoby się nie do pokonania.

Także życzę sobie więcej takich historii, choć w kinie trochę już ich powstało. Wspomniała Pani o filmie Frida. Polecam również film „Seraphine” z Yolandą Moreau w roli głównej, który otrzymał siedem Cezarów, m.in. za najlepszy film i dla najlepszej aktorki. Mareau gra gosposię domową, która urodziła się w ubogiej rodzinie, w dzieciństwie zajmowała się wypasem bydła i… nie wiadomo kiedy zaczęła malować. „Państwo” uważało jej obrazki za bohomazy, do momentu, gdy zainteresował się nimi niemiecki kolekcjoner i krytyk sztuki Wilhelm Uhde. Marchand zakupił kilka jej obrazów i zachęcał do malowania. Po 1930 artystka znalazła się w zakładzie dla umysłowo chorych Clermont z rozpoznaniem zaawansowanej psychozy. Malowała wyłącznie motywy roślinne, kwiaty, liście i owoce. Używała naturalnych barwników, które sama otrzymywała z roślin, wosku i krwi zwierząt.  

W styczniu 2019 roku wchodzi zaś na ekrany francuskich kin film pt. „Listonosz Cheval”. Mam nadzieję, że zostanie ściągnięty do Polski. Opowiada prawdziwą historię Josepha Ferdinanda Chevala, który poświęcił 33 lata swojego, życia aby wznieść pałac, który nazwał „Palais idéal” (Pałac Doskonały) i 8 dodatkowych lat, aby zbudować swój własny grób. Nie był architektem, cieślą czy murarzem. Był piekarzem, robotnikiem, rolnikiem i wreszcie wiejskim listonoszem. Roznosząc listy, codziennie przemierzał około 30 km na pieszo. Na pomysł budowy pałacu miał wpaść podczas jednego z takich „spacerów”, kiedy potknął się o kamień, który następnie schował do kieszeni.  Był kwiecień 1879 roku. Prace ukończył w latach 20. XX wieku.

Pałac  został uznany za dziedzictwo historyczne Francji i do dziś jest chronione przez państwo. Budynek, wzniesiony przez jednego człowiek, ma 12 metrów wysokości i 26 m długości. Rocznie odwiedza go ponad 100 tys. widzów. 
Pozdrawiam
Radek

MAIL: Ireneusz K.| 7.12..2018
„Maudie”to piękny i interesujący obraz. Opowiada ożyciu dziewczyny, która uciekając w małżeństwo nie zazna szczęścia. Odnajduje je  w życiowej pasji, jaką staje się malarstwo.
To rodzaj ucieczki przed codziennym mozołem, to spełnienie marzeń i rekompensata za Poniżenie ii ciężką pracę Malując objawia się światu i zyskuje  w oczach męża dla którego była jedynie prostą służącą. To opowieść o talencie, który pokonuje dysfunkcję.

     						Ireneusz Kaczmarczyk
ODP: 
Dobry wieczór,
dziękuję za pańską opinię, z którą pozwolę się nie zgodzić. Ja myślę, że ona nie ucieka w małżeństwo tylko do małżeństwa, które – mimo początkowych konfliktów – jest jednak szczęśliwe zarówno dla Maud jak i Everett. 
To prawda, że Maud uciekając przed nieco despotyczną ciotką, „łapie okazję” i wprowadza się do Eweretta. Pytanie: jak mogła wytrzymać z takim szorstkim i gburowatym facetem, człowiekiem, który w pewnym momencie ją uderzył? Zastanawiałem się nad tym i wydaje mi się, że ogromne pokłady empatii jakie miała w sobie przyszła pani Lewis pozwoliły jej dostrzec w tym posępnym i mrukliwym mężczyźnie zaarówno głęboko skrywaną wrażliwość jak i podobne pragnienie wolności.Miłość przyszła z czasem i była piękna. Pozdrawiam Radek

Witold G.  | 7.12.2018
Przesyłam opinię o filmie - Maudie. Dziękuję za wspaniałe wprowadzenie, dużo skorzystałem.
   Proszę przjąćnajserdeczniejsze życzenia świąteczne i noworoczne.
   Film- Maudie prezentowany w Klubie konesera- to wspaniały prezent mikołajkowy dla członków i wielbicieli. Dzieło to, którego reżyserem jest Astling Walseśledziłem z zapartym tchem, całkowicie pochłonięty jego fabułą, epizodami i scenami. Od dawna nie doświadczyłem tylu wrażeń i przeżyć na seansie filmowym. Dzieło to,moim zdaniem jest doskonałe  pod każdym względem .Bogata fabuła, czasem skomplikowana i złożona, nie męcz wręcz mobilizuje do jej śledzenia, szczególnie, że oparta jest na autentycznej historii życia bohaterów film – Maudie i Everest.W śledzeniu epizodów i scen, bardzo pomocne są bogate i interesujące wprowadzenie oraz przekazana po aktorsku  audiodeskrypcja. Ważną rolę przydzielił reżyser i autor scenariusza twórcy ilustracji muzycznej. Subtelny podkład muzyczny podkreśla wymowę scen. Istotnym smaczkiem dzieła jest to, że główny aktor, w udzielanych wywiadach, podkreśla swój związek z polskim reżyserem – Pawłem Pawlikowskim  kontakty  podczas odwiedzin Polski.
   Głównym wątkiem tego wspaniałego, niesamowitego dzieła, wywołującego sympatię widzów krytyków filmowych  całego świata, jest prosta i wzruszająca historia o niełatwym życiu nieprofesjonalnej malarki Kanadzie – Mautie Lewis, niepełnosprawnej fizycznie .Ta krucha ułomna,, można rzec – filigranowa osoba, pełna przedziwnej energii, połączonej z samozaparciem i chęcią do życia, chce kochać ludzi w otaczającym ją świecie i chce być kochaną W swym trudnym i pełnym komplikacji życiu spotyka mężczyznę – samotnika, często demonstrującego trudne cechy charakteru, czasem gburowatość i prostactwo, ale w głębi ukryte pozytywne skłonności, ujawnione  w wielu scenach .Twórcy dzieła wykazali się dużą znajomością szerokiej wiedzy psychologicznej o różnorodnych aspektach. Ukazanie przemiany dwojga bohaterów, to doskonałe studium psychologiczne osobowości .
Dobór odtwórców głównych ról był bardzo przemyślany, wznieśli się oni na wyżyny kunsztu aktorstwa filmowego.
   Dzieło obfituje w urzekające, fascynujące sceny. Bardzo wzruszyła mnie scena końcowa. Uważam, że jest to podsumowanie całego filmu, jego ramy zawierające wszystkie przesłania bogatego, wspaniałego dzieła.
   Do tego filmu będę wielokrotnie wracał i polecał go innym .Zarządowi i Radzie IKFO – Pociąg- dziękuję za umożliwienie poznanie tak pouczającego dzieła.
  Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia i Nowego  2019 roku – wszystkim Klubowiczom życzę wszelkiej pomyślności.
Kłaniam się po podlasku. Witold G.
ODP: Dziękuje panie Witoldzie,
cieszę się, że film przypadł Panu do gustu. Fakt, ostatnia scena jest bardzo wzruszająca. Ja lubię też tę, kiedy Ewerett mówi: „wniosłaś do mojego życia tyle bólu”. To piękny, wzruszający moment, kiedy Ewerett uwalnia swoje emocje, blokowane tyle lat w związku z przeżytą traumą wojny. Maud wnosi do jego domku życie, zamęt i emocje – te dobre i te złe – uwalnia go. Pięknie to zostało wygrane.
Dziękuję za Pana słowa. Również życzę Panu ciepłych i rodzinnych świąt Bożego Narodzenia i masy filmowych wrażeń w Nowym Roku.
Serdeczności
Radek Łabarzewski

MAIL: Wiesław T. | 7.12.2018
Witam Pana!

Malowanie dla Maudie było w dzieciństwie i dorosłym życiu ulubionym zajęciem. Następnie sposobem upiększenia otoczenia, w którym przyszło jej przebywać, a na końcu możliwością zarobku. Pozwalało jej też nie myśleć o postępującej chorobie.

W przypadku Maudie „tworzyć” znaczy utrwalać przez malowanie to, co widzi i pamięta na papierze lub innej powierzchni.

Gdy brat Maudie sprzedał dom rodziców, ona, nie chcąc mieszkać z ciotką, złapała okazję, aby podjąć pracę u Everetta.

Wspólne życie dało Maudie możliwość realizowania swojego ulubionego zajęcia, czyli malowania.

Everett natomiast przy niej nauczył się kochać, chociaż nie radził sobie z okazywaniem tych uczuć.

ODP: Dobry wieczór,
myślę, że Maudie mogła mieszkać z ciotką, ale ta zabierała je rzecz najcenniejszą dla dziewczyny – wolność. To pragnienie wolności wyczuwalne jest w tym filmie jak wiatr poruszające trawy na polach Nowej Szkocji. To prawda, że Maud łapie okazję i wprowadza się do Eweretta. Pytanie: jak mogła wytrzymać z takim szorstkim i gburowatym facetem, człowiekiem, który w pewnym momencie ją uderzył? Zastanawiałem się nad tym i wydaje mi się, że ogromne pokłady empatii jakie miała w sobie przyszła pani Lewis pozwoliły jej dostrzec w tym posępnym i mrukliwym mężczyźnie zaarówno głęboko skrywaną wrażliwość jak i podobne pragnienie wolności.
Miłość przyszła z czasem i była piękna. Pozdrawiam Radek

MAIL: Eugenia W.| 6.12.2018

Do obejrzenia filmu podchodziłam z ciekawością i pewną obawą.
Mamy różne ideały dostatku i szczęścia, i właśnie, w tym  biograficznym
dziele było mi dane poznać interesującą historię Maud.
 Silny charakter w osłabionym ciele bohaterki, a  silny Ethan z tajemniczym
charakterem,  trudna codzienność i niewiadoma przyszłość, to zmagania
naszych bohaterów.
  Odbierałam ich okruchy życia jako niesamowite, ale wiarygodne i bardzo
realne. Malowanie, to wyrzucanie z siebie refleksyjnych okruchów--na
obrazie widzimy je posklejane w całość.
 Lubię trudne filmy, bo ich terapeutyczne działanie pozostawia we mnie
wiele refleksji i wskazówek na przyszłość. Z tego utworu pozostaje mi
wiara, że warto działać, aby doświadczać NOWEGO, mimo trudów zdrowotnych,
czy opornego otoczenia.
 Warto mieć pasje i  mocno wierzyć w siebie i.....  ludzi.
 Dziękuję bardzo za film.
 
ODP: Dziękuje za opinie. Dla mnie, podobnie jak dla Pani, to film głęboko humanistyczny. Dający wiarę w ludzi i siłę ludzkiego talentu, mimo – jak pani pisze „trudów zdrowotnych,
czy opornego otoczenia.”
pozdrawiam
Radek Łabarzewski

MAIL: Witold K. | 4.12.2018
"Maudie" to film wyreżyserowany przezAislinga Walsha w 2016 roku.Jest to film produkcji kanadyjsko-ilrandziej.Bałem się tego filmu początkowomyślałem że będzie to jakaś nudna autobiografia.Myliłem się jednak znacznie.Film okazał się naprawdę wyjątkowym i bardzo ciekawym filmem.Główna bohaterka to ponad trzydziestoletnia kobieta kalka mająca sparaliżowane dłonie i nogi.Pomino tego była to bardzo silna kobieta.Starała się malować to co widziała i robiła to bardzo sprawnie.Mieszkała razem z ciotką, która nie chciała aby kobieta malowała.Maudie wyprowadziła się od ciotki i stała się pomimo swojego kalectwa gospodynią rybaka.Myślę, że po pewnym czasie zakochała się w rybaku.Początkowo rybak lekceważył Maudie ale z biegiem czasu też się audie doprowadziła do tego, że pobrali się.Film jest godny tego aby ludziom, którzy nie oglądali tego filmw niej zakochał.Mmu polecić aby go obejrzeli.Audiodeskrypcja jest napisana i przeczytana znakomicie.Jestem osobą całkowicie niewidomą, myślę że bez audiodeskrypcji o wiele trudniej byłoby mi obejrzeć ten film.Muzyka w tym filmie też jest wspaniała.

ODP: Dobry wieczór Panie Witoldzie,
ja też się zakochałem w tej historii, bo to z jednej strony piękna historia o miłości mimo wszystko, wolna od banałów komedii romantycznej. Zakochałem się, bo to też opowieść o wolności, tej osobistej ale i twórczej. 
To również poruszająca opowieść o kobiecej emancypacji, o pokonywaniu barier wydawałoby się nie do pokonania.
Cieszę się, że Panu się podobało. 
Pomyślałem sobie, że jak ktoś chciałby kiedyś zilustrować wiersz Kraszewskiego to mógłby kadrami z tego filmu. Pamięta Pan…
Był sobie dziad i baba,
Bardzo starzy oboje,
Ona kaszląca, słaba,
On skurczony we dwoje.
Mieli chatkę maleńką,
Taką starą ja koni,
Jedno miała okienko
I jeden był wchód do niéj.
Żyli bardzo szczęśliwie
I spokojnie jak wniebie,
Czemu ja się nie dziwię,
Bo przywykli do siebie.
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski

MAIL: Zbigniew N. | 3.12.2018

Wprawdzie wysłałam moje odczucia związane z filmem, ale coś mi narzędzie strajkuje i załącznik tkwi w wysłanych jako niewysłany. Jeśli to powtórka, przepraszam za zamieszanie, jeśli nie, to mam nadzieje, że trafi do Pana poczty. 
Piękna subtelnie (…) niektórzy krytycy.
ODP: poniżej
MAIL: Józef L. | 3.12.2018
Recenzja filmu „Maudie”
	Film „Maudie” opowiada prawdziwą historię artystki chorej na artretyzm Maud Lewis. Mieszkała z mężem Everettem, który chociaż gruboskórny zapewniał jej stabilizację emocjonalną. Była bardzo związana jest z naturą. Do tego stopnia, że przeprasza kurczaka za to, że za chwilę musi go zabić. 
Maudie to zawsze pogodna osoba. Nawet jeżeli mąż skrytykował ją to i tak uśmiechała się pogodnie spoglądając na piękno otaczającej ją natury. Pomimo choroby znajduje siłę żeby malować. Daje jej to życiową radość.
	Jej mąż jest brutalem, człowiekiem prostym. W jego hierarchii ważności żona znajduje się na końcu, po nim, psach i kurczakach. Chociaż był brutalny to miał gołębie serce. Pomagał żonie jak mógł.
	Obecnie prace Maudie są bardzo drogo sprzedawane na aukcjach dzieł sztuki. Kupił je nawet prezydent Richard Nixon.

ODP: Dziękuję za Pana wpis. Mam pytanie. Czy przez cały film Maud w „hierarchii ważności” Eweretta „znajduje się na końcu, po nim, psach i kurczakach”? A może jednak się coś zmienia? A jeśli tak, to co – pana zdaniem?
Z poważaniem
Radek Łabarzewski

MAIL: Alicja N.| 2.12.2018
Po obejrzeniu filmu „Maudie” w reżyserii  Aisling Walsh, nie mogę zgodzić się ze słowami moderatora, że twórcy tacy jak Maud są anty-artystami. Dla mnie jest ona artystką, choć jej prace nie wpisują się w klasyczne kanony sztuki. Chociaż przepraszam, dzisiaj już można je w pewien sposób określić. Obecnie w sztuce mamy prymitywizm. Należy pamiętać, że prymitywizm nie oznacza prymitywny.
Zastanawiam się także, czy sztukę można uprawiać? W moim odczuciu nie. Czym więc jest sztuka? Czy sklepikarz twierdzący, że jego 5. letni syn namalował by podobne obrazy, doceniłby i zrozumiał dzieła Rubensa lub Michała Anioła? A może jedynie powieliłby opinie innych, bo skoro cały świat je podziwia, to na pewno są dziełami sztuki. Podobnie jest z obrazami Maud, patrzył na nie i nie umiał ich właściwie ocenić. Swobodnie mógł je skrytykować, bo świat jeszcze ich nie odkrył. A, czy ja doceniłabym ich walor? Powiem szczerze - nie wiem.
Film Aisling Walsh, to urokliwa opowieść zawierająca w sobie wszystkie elementy życia. Pojawia się w nim radość, smutek, ból przeplata się z małymi drobinami szczęścia. Maud spotyka na swojej drodze Everetta Lewisa. Życie tych dwojga splata się w piękną, ale i trudną historię. Postawa głównej bohaterki przypomniała mi, że jeśli potrafię cieszyć się z tego, co mam będę szczęśliwa. To wcale nie łatwe – uśmiech. A może jest tak, jak śpiewała Anna Jantar „…żeby szczęśliwym być i szczęście dać, tak mało trzeba nam i dużo tak”.
Maudie w trudnych chwilach szukała ukojenia w malowaniu. Pasja pozwalała jej zapomnieć o bólu, smutku i bolesnych doświadczeniach. Była ucieczką od codzienności, „oddechem” pozwalającym złapać równowagę psychiczną. Dziękuję Radzie Programowej IKFON za wybór tego filmu. Warto go obejrzeć.
Na koniec słowo o tak ważnej dla niewidomego odbiorcy audiodeskrypcji. Okazało się, że film „Maudie” jest przykładem, jak duże znaczenie ma precyzja w opisie. Rzeczywiście w odniesieniu do obrazów bohaterki pojawia się określenie „infantylne”, na które uwagę zwraca moderator. Jednak nieścisłości jest znacznie więcej. W pewnym momencie słyszymy, że Everett Ostrzy narzędzia do połowu ryb. W rzeczywistości ostrzy kosę. Everett wyciąga ze skrzynki na listy listę. Jaką listę? Fabuła filmu wyraźnie podpowiada, że chodzi o listy. W opisie raz pojawia się taczka, a po chwili wózek. Tak naprawdę cały czas widoczny jest wózek.
ODP: Dobry wieczór Pani Alicjo,
dziękuję za pani opinię. Pisząc o anty-artyście chodziło mi o to, co miał na myśli francuski malarz-filozof i kolekcjoner - Jean Dubuffet opisując swoją kolekcję. Składały się na nią prace kilkuset twórców z całej Europy, którzy z różnych powodów (zdrowotnych, społecznych, politycznych) żyli na marginesie swoich społeczeństw lub byli zamykani byli w miejscach odosobnienia, tj. szpitale psychiatryczne, przytułki, więzienia. Nie posiadali wykształcenia artystycznego, żyli prosto, biednie, bez blichtru i poklasku, a jednak tworzyli.
Dubuffet do opisania tych ludzi, świadomie unikał słowa „artysta” używając słowa „twórca”, a opisując ich sztukę nie mówi „dzieło” ale „przedmiot” lub „wytwór”. Dlaczego? Ponieważ „artysta” i „dzieło” kojarzyły mu się ze sztuką pokazywaną na salonach, sprzedawaną przez marszandów, sztuką kreacji a nie kreatywności. Uważał ją za „fałszywą sztukę.” 
Prace „twórców”, którzy nie zabiegają o poklask publiczności, nie mają dostępu do szkół i w ogóle nie myślą nad tym jak się nazywa to co robią i czy chce ktoś to oglądać, tylko tworzą – to jest prawdziwa sztuka – twierdził Dubuffet. 
Jest autentyczna, osobna i stanowi bezwzględny imperatyw twórczy dla tych ludzi, bo powstawała mimo przeszkód, mimo braku narzędzi, wykształcenia i braku zainteresowania świata.
Dotyka Pani też ciekawej kwestii dotyczącej „dzieł sztuki". Czy przedmiot staje się „dziełem sztuki” dlatego, że jest pokazywany w galerii, muzeum? Czy jego obecność w galerii czy muzeum wynika z faktu, że był dziełem sztuki zanim się tu znalazł? 
Nie wiem czy Pani zna historię „Fontanny” Marcela Duchampa? To jedna z najsłynniejszych, a jednocześnie najbardziej skandalicznych ekspozycji autorstwa tego francuskiego malarza i rzeźbiarza. Dzieło zostało pokazane w 1917 roku na wystawie w Nowym Jorku i – oczywiście – wywołało szok. Był to zwyczajny pisuar umiejscowiony na cokole i podpisany jako „Fontanna”. Oczywiście wybuchł skandal ale i żywa dyskusja nad istotą sztuki, która trwa do dziś. 
Zgadzam się również z Panią, że określenie „uprawianie” sztuki jest co najmniej nie na miejscu. Można uprawiać rolę, zawód, być rzemieślnikiem. Twórcą można tylko być, a artystą można się stać, choć nie zawsze, mimo starań, może się to udać.
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski
ODP | Alicja N | 6.12.2018
 Panie Radku!
A widzi pan, nie miałam żółtego pojęcia, co powiadał Jean Dubuffet. 
Dziękuję za przybliżenie tej postaci i słowo o jego opiniach. To 
ciekawe.
 Nie znam także historii Fontanny” Marcela Duchampa.
 Jestem odbiorcą, który ma chyba średnie pojęcie o sztuce. Nie ma się 
 także, co czarować brak wzroku odbiera mi możliwość własnej oceny. 
 Jednak nadal pozwala mi się uczyć, doświadczać - uśmiech.
 Pozdrawiam
ODP: Dobry wieczór, 
proszę nie myśleć o sobie tak skromnie. Pani tekst o filmie jest ciekawy i widać, że piszę go osoba, która nie jest na bakier ze sztuką. Poza tym każdy film, kontakt z dziełem sztuki (a takim też bywa film) poszerza nasze pole wiedzy, ale ani Pani ani mnie nigdy nie uda się jej posiąść w całości. Zatem doświadczajmy (uśmiech). 
Radek

MAIL: Mariusz K. | 2.12.2018
Dzień Dobry Panie Radosławie 
Tak, Maudie i jej historia życia jest tak przepiękna, że nie warto inwestować w jej ulepszanie. Wizualne doprawianie montażem, efektownymi zdjęciami, choć tych subtelnych pięknych ujęć w domu nie brakuje, czy pejzażami Nowej Szkocji byłoby wielce ryzykowne.
Focus twórców filmu na osobowości, talencie i motywacjach bohaterki filmu dokładnie spełniły moje oczekiwania ci do zwartości treści. Taka praca sprawia iż mam ogromny szacunek do reżysera, aktorów i całej ekipy filmowej.
Pyta Pan - Czym jest twórczość dla Maudie?
Człowiek obdarzony talentem czerpie z wielu źródeł swej ludzkiej natury. Potrafi być wytrwałym w chwilach frustracji. Zdolny jest odraczać gratyfikacje. Toleruje niejednoznaczności. Silnie inicjuje własne ukierunkowanie na swój cel, dążenie do doskonałości.
Twórcom filmu udało się to wszystko ukazać, zebrać i dać szansę widzowi na konfrontacje z jego subiektywnym odbiorem postaci.

Nie potrafiłem oprzeć się emocjom, które wzbudziło we mnie spełnienie, poczucie własnej autonomii, wolności, które płynie z radości tworzenia.
Przepiękna to lekcja posługiwania się szerokimi kategoriami poznawczymi.
Dziękuje radzie Programowej za wybór filmu. Dziękuje za wprowadzenie mnie w film.

ODP: Dzień dobry Panie Mariuszu,
bardzo dziękuję za Pana opinię, ale trochę się z Panem nie zgodzę. Napisał Pan, że „Człowiek obdarzony talentem (…) Silnie inicjuje własne ukierunkowanie na swój cel, dążenie do doskonałości.” W przypadku Maud, moim zdaniem, celem nie jest doskonałość. Jej prace nie zmieniają się, malowane kwiaty nie stają się bardzie realistyczne lub bardziej zniuansowane kolorystycznie. Raczej są cały czas takie same. Jaki jest zatem cel? Czy jest jakiś cel w twórczości Maud?
Być może trochę prowokacyjnie, ale jestem ciekawy Pana zdania.
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski
ODP Mariusz K.| 5.12.2018 
Dzień Dobry Panie Radosławie 

Maudie za przyczyna opatrzności, przypadku została obdarzona nie tylko talentem artystycznym ale również instynktem przetrwania. Teraz zastanawia mnie czy to nie ten instynkt zainicjował ów talent? Jak Pan myśli?
W moim subiektywnym odczuciu doskonałością jest to co osiąga w swym życiu. Jest w nim sobą, sobą na miarę własnych możliwości i nikt jej tego nie jest wstanie zabrać. Dla mnie, piękne.
I to jest ta doskonałość bez tego bardziej, lepiej, mocniej itd., itd..
Pozdrawiam, dobrego dnia.
MK 
ODP:  Tu mnie pan złapał i z taką definicją doskonałości w odniesieniu do Maud zgadzam się w pełni. Talent jest darem… od Boga, dla tych co wierzą, lub od losu, dla tych co nie. 
Dla mnie twórczość Maud jest nieodłącznym elementem jej życia, tworzy bo żyje, tak jak oddycha dlatego, że żyje. 
Bo Maud to niezwykle silna osobowość, która chce żyć po swojemu, mówić i „malować” własnym językiem. Dlatego też wybór Everetta i jego maleńkiego domku jest dla mnie zrozumiały. Maud wybiera wolność.
Ma Pan racje, że „doskonałość” nie polega na tym, żeby mocniej, lepiej, więcej, ale żeby żyć własnym życie, w zgodzie ze sobą, z własnymi wartościami.
Pozdrawiam
Radek
ODP od Mariusz K. | 10.12.2018

Dzień Dobry

Panie Radosławie, tu o nie łapanie, zgadzanie czy nie zgadzanie idzie.
Tu idzie o dobre kino. Tak samo dobre co i piękne.
Tak jak w historii Moudie.

MAIL: Maria N.  | 1.12.2018
Piękna subtelnie namalowana opowieść o dwojgu okrutnie poranionych ludziach. Everett nie potrafi i nie chce wyjść poza swoją introwertyczną granicę. Poza nią są inni ludzie, którzy przekazali sierocie, że świat jest zły, pełen pułapek i oszustw. Tylko ocean i rybacka łódka stanowią azyl. I w to odizolowane życie wchodzi niemniej poraniona Maudie. Maudie, która „nie potrafi zadbać o siebie”, może być tylko popychadłem i bezpłatną służką u bogobojnej ciotki. Jej decyzja zatrudnienia się w charakterze gosposi to odważna próba by nie pozwolić decydować innym, o tym co jest dla niej ważne. A ważna okazała się choćby niewielka namiastka samodzielności. 
Bolesne, choć okraszone momentami delikatnego humoru jest wzajemne poznawanie i docieranie się. Dla Everetta malarska pasja gosposi a potem żony jest niemałym zaskoczeniem. Te kwiatki, ptaszki i radosne kolory nie mogą przebić się do jego „skostniałej duszy”. On nie chce ludzi. nie chce rosnącej sławy żony, chce nadal decydować o wszystkim, bo taka jest rola mężczyzny. I Maudie pozwala na to, prawie niezauważalnie dla męża wpływając na jego decyzje. Droga do miłości jest „pod górkę i kamienista” ale jej widomym znakiem jest choćby wożenie żony na wózku a nie - jak poprzednio - pozwalanie jej na trud dreptania biednymi. chorymi nogami w dodatku w koszmarnych butach. Po wielu porażkach i drobnych zwycięstwach oboje osiągają szczęście. Dwie niedopasowane skarpetki także mogą być pożyteczne. Bo też tak pozornie niedopasowaną parę trudno sobie wyobrazić. Maudie wrażliwa, skoncentrowana na swojej wizji świata, malująca na każdej płaszczyźnie która nadaje sie do zamalowania i wychowany w „prozie życia” małżonek ceniący sobie ciepły kąt, spokój i brak kłopotów.
Urzekające są pejzaże w których rozgrywa sie akcja. Każdy z nich to niemal impresjonistyczny obraz pełen palety barw i odcieni. Choćby kadry kanadyjskiej zimy, czy nieba w bogactwie światła i cienia.
Film niesie także ważkie konkluzje terapeutyczne. Przesłanie reżysera można ująć następująco: realizować swoje pasje, wbrew przeciwnościom szukać możliwości nawet tam, gdzie trudno je dostrzec, uśmiechać się wbrew wszystkiemu, dodawać radosnych, ciepłych kolorów życiu i otoczeniu, dawać szansę miłości, nie oczekiwać zbyt wiele od ludzi, mieć szacunek do siebie, okazywać wdzięczność, i najważniejsze - mieć kawałek swojego świata, do którego wstęp mają tylko wybrane osoby.
To tak niewiele a zarazem tak bardzo dużo.
PS. Nie spostrzegam zbytniej różnicy pomiędzy twórczością adeptów wydziałów malarstwa i sztuki uprawianej przez Maudie. Gdzie leży cezura miedzy profesjonalnym i ludowym malarstwem. Obrazy Nikifora wcale nie są tak „prymitywne” jak chcą je widzieć niektórzy krytycy.

ODP: Pani Mario,
Zarówno pierwszy, jak i drugi mail dotarł. Dziękuję za Pani „malarską” recenzje, zwłaszcza za ostatnie słowa dotyczące malarstwa twórców takich jak Maud Lewis czy Nikifor Krynicki. W Polsce to twórczość niedoceniania, a jeśli już to jedynie w kontekście arteterapii, zawsze z łatką „niepełnosprawności”, nie traktowana poważnie. Na świecie jest uznawana jako jeden z przejawów potęgi ludzkiej  istoty, jej ekspresji twórczej i siły, traktowana na równi z akademickim malarstwem czy sztuką współczesną.
Pisze też Pani, że „przesłanie reżysera można ująć następująco: realizować swoje pasje, wbrew przeciwnościom szukać możliwości nawet tam, gdzie trudno je dostrzec, uśmiechać się wbrew wszystkiemu, dodawać radosnych, ciepłych kolorów życiu i otoczeniu, dawać szansę miłości, nie oczekiwać zbyt wiele od ludzi, mieć szacunek do siebie, okazywać wdzięczność(...)”.
Niemal w całości podpisuje się pod Pani słowami, ale z dwoma stwierdzeniami się nie zgodzę. „Uśmiechać się wbrew wszystkiemu” zamieniłbym na „mimo wszystko”. Maud jest radosna, choć nie mało łatwo. Zwalcza przeszkoda po przeszkodzie, a kolejne doświadczenia czynią ją silniejszą i bardziej szczęśliwą. 
„Nie oczekiwać zbyt wiele od ludzi” określa raczej postawę Everetta niż Maudie. Myślę, że ona była bardzo wymagająca zarówno wobec siebie jak i ludzi. Chciała, aby dotrzymywali słowa, aby liczyli się z jej zdaniem i nie wydawali krzywdzących ocen. Myślę, że Everett przypadł jej do gustu, bo dostrzegła w nim człowieka uczciwego i w głębi ducha wrażliwego, który ukrywa się pod „kostiumem” gbura. Maud, której ciało nie było doskonałe ale dusza piękna i wolna, potrafiła „przejrzeć” Pana Lewisa na wylot.
Serdeczności
Radek Łabarzewski
ODP | Zbigniew M.| 5.12.2018
Panie Radku, pisząc o przesłaniu reżysera odnosiłam je do obojga bohaterów. Chodzi mi o terapeutyczny wydźwięk filmu I chyba pozostanę przy tym „Uśmiechać się wbrew wszystkiemu”  co nam niesie nie zawsze szczęśliwy los. To nieco z autopsji.  D-)
A w załączniku męskie spojrzenie na film mego małżonka.

ZAŁĄCZNIK:
„Maudie” jest filmem naprawdę poruszającym. Pokazuje on tragiczny los „odmieńców” w nieżyczliwym otoczeniu. Małe dzieci potrafią rzucać w niepełnosprawną Maud kamieniami, ciotka i brat traktują ja jak bezwolny i wyjątkowo uciążliwy przedmiot. Z podobnym traktowaniem spotyka się Everett, który porzucony wychowywał sie w prymitywnym prowincjonalnym sierocińcu. 
Brak rodzinnego, a nawet zwykłego ludzkiego ciepła ukształtował Everetta na pozornie zimnego a nawet brutalnego człowieka, który pod skorupą braku uczuć ukrywał wrażliwą osobowość. 
Jednocześnie film ten uświadamia, jak wiele mogą wnosić w rozwój kultury obdarzeni bożą iskrą odmieńcy. Film ten jest emocjonalnie świetnie wyważony. Nie epatuje ani tanim sentymentalizmem, ani dojmującym tragizmem losu bohaterów. 
Obok zimnych i wyrachowanych postaci ukazuje ciepłych i życzliwych takich jak Sandra. którą zafascynował talent Maudie. Mamy wiec do czynienia z różnorodna paletą postaw, z którymi odmieńcy spotykają sie niestety do dziś. 
Z obrazami znakomicie współgra muzyka a zwłaszcza motyw Maudie prowadzony przez gitarę. 
Wysoko oceniam przejrzystą i dobrze wykonaną audiodeskrypcje. 
Zbigniew N.
ODP: 
OK Pani Mario, trzymamy się „wbrew wszystkiemu”. Dziękuję za opinie Pana Zbigniewa.
„Odmieńcy” jak Pan pisze, tacy jak Maud faktycznie wnoszą bogactwo do naszej kultury, choć ta kultura jest na nich „wściekła”, bo ci „odmieńcy” o nią nie zabiegają, nie zabiegają o poklask publiczności, robią to niezależnie czy chce ktoś to oglądać czy nie.
Czasami okazuje się, że zyskują sławę, tak jak Maud lub nasz polski Nikifor, który miał indywidualne wystawy w Paryżu. Dopiero po tej wystawie Związek Polskich Artystów Plastyków nadał mu honorowe członkostwo. Było to pół wieku temu. Od tego czasu w Polsce obrodziło twórcami, którzy nie mieli wykształcenia artystycznego, a byli doceniani przez krytyków i publiczność, np. Stanisław Zagajewski z Włocławka – rzeźbiarz samouk, którego prace są w Muzeum Art Brut w Lozannie, Ryszard Kosek z Płocka czy Edmund Monsiel – rysownik z Wużyczyna, których prace znajdują się w kilkunastu kolekcjach prywatnych i instytucjonalnych na całym świecie czy Edmund Monsiel – rysownik z Wużyczyna. Żaden z tych artystów nie został już członkiem ZPAP. 

Świat kultury jest dumny, ale zazdrosnym okiem spogląda na takich twórców, zawstydzony ich niezwykłym talentem, ludzi bez szkół, narzędzi ale z ogromną wyobraźnią, pomysłowością i tworzącym „wbrew wszystkiemu”.

Pozdrawiam
Radek Łabarzewski

MAIL | Andrzej L. | | 28.11.2018 

Z wielu stron można popatrzeć na ten przepiękny film, który na ponure, listopadowe dni zaserwował nam Klub Konesera. Można podziwiać perfekcyjną grę dwojga odtwórców głównych ról i mistrzowską pracę reżyserki, można zachwycać się genialną prostotą nieprofesjonalnego malarstwa tytułowej bohaterki i snuć rozważania na temat tego, co najważniejsze jest w sztuce – głębia uczuć, czy techniczna doskonałość i oryginalność formy. Dla mnie jednak jest to przede wszystkim opowieść o trudnej, rodzącej się w wielkich bólach, ale wspaniałej, dojrzałej miłości.
Maudie mając na początku swojej drogi wybór między toksycznie opiekuńczą ciotką i pragmatycznym do bólu bratem, a prostackim, niestroniącym od przemocy gburem, wybiera tę drugą opcję i cała późniejsza historia jej życia przekonuje nas, że był to słuszny, choć wcale nie oczywisty wybór. Jej głęboka wrażliwość przejawiająca się nie tylko w potrzebie przyozdabiania kolorami wszystkiego, co szare i smutne, przemienia stopniowo, niczym kropla drążąca skałę, serce tego wychowanego w twardej szkole życia, ale w gruncie rzeczy szlachetnego człowieka, jakim jest Everett. Jego miłość osiąga szczyt, gdy decyduje się odnaleźć córkę Maudie – osobę przecież jemu zupełnie obcą, a nawet świadczącą o tym, że nie był jedynym mężczyzną w życiu swojej żony, wyłącznie dlatego, że zdawał sobie sprawę, jak bardzo ważne jest dla niej móc, choćby z daleka popatrzeć na szczęśliwe życie dziecka, o którym przez tyle lat myślała, że nie żyje. Jeszcze raz stwierdzam, że jest piękny film wart obejrzenia i polecenia innym. Pozdrawiam. Andrzej Liczmonik

ODP: Dziękuję Panie Andrzeju,
za Pana głos. Faktycznie film mógłby być elementem terapii małżeńskiej (uśmiech). Miłość jako proces i siła, która zniesie wszystkie przeciwności losu, aby wreszcie zatriumfować. Ja myślę, że Maudie zamieszkała z Ewerettem, aby dać mu swoją obecność, rozświetlić ponury żywot weterana wojny. Ewerett, choć pozornie nie potrzebował niczego, jego surowość i gburowatość były rozpaczliwym wołaniem o pomoc.
Oglądając ten film, cały czas w tyle głowy miałem piosenkę Hanny Banaszak „W moim magicznym domu”, która idealnie pasowała mi do scen w domu Lewisów.
Jeden z moich ulubionych artystów i filozofów sztuki za razem – Jean Dubuffet napisał, że „„prawdziwy sztuka jest tam, gdzie jej się nie szuka”, może z miłością jest podobnie.
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski
MAIL |  k.kolczynska61@gmail.com | 27.11.2018
Właśnie obejrzałam film pt. MOUDIE, o kanadyjskiej malarce. Jestem pod dużym wrażeniem. Film jest dość ciekawy. Pokazuje wielką wrażliwość artystyczną osoby dotkniętej poważną chorobą . Na początjku filmu byłam bardzo oburzona postępowaniem EWERTA,nie jestem pewna, czy imię jest poprawne. Film pokazuje jak można mieć swoje własne pragnienia, mimo słabości i umieć z nimi żyć do końca. 
ODP:
Ma pani racje, że zachowanie Eweretta bulwersuje i w zestawieniu z łagodnością Maud oburza. Ja myślę, że Maudie zamieszkała z Ewerettem, aby dać mu swoją obecność, rozświetlić ponury żywot weterana wojny, bo Ewerett, choć pozornie nie potrzebował niczego, jego surowość i gburowatość były rozpaczliwym wołaniem o pomoc.
Jeden z moich ulubionych artystów i filozofów sztuki za razem – Jean Dubuffet napisał, że „prawdziwy sztuka jest tam, gdzie jej się nie szuka”, może z miłością jest podobnie. 
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
FORUM

autor: wrzos33 | 25 lis 2018, o 14:51
Dzień dobry.
Film, a przede wszystkim postawa głównej bohaterki wywarły na mnie ogromne wrażenie.
Jej pogoda ducha, optymizm, pełne miłości i przyjaźni nastawienie do świata, ludzi, zwierząt, wewnętzna siła oraz pasja są w mojej ocenie godne naśladowania.

Pozdrawiam. Aneta Wawrzos.
ODP: Dobry wieczór Pani Aneto,
Dziękuję za podzielenie się swoją opinią. Pozdrawiam
Autor: Pyzunia 66 | 30 lis 2018, o 17:40 
Dzień dobry,
piękny i mądry film pokazał nam Klub Konesera. Myślę, że to takie dzieło, które na długo pozostaje z widzem, a ze mną zostanie na pewno…
Sally Hawkins po roli w „Kształcie wody” wskoczyła dość wysoko na listę moich ulubionych aktorek, ale po „Maudie” przeniosła się jeszcze o kilka pozycji wyżej i zaczyna deptać po piętach Meryl Streep uśmiech
Panie Radosławie, dziękuję za wstęp do filmu. Tyle w nim ciekawych informacji!
Z pozdrowieniami
Edyta G.
ODP: Dzień dobry Pani Edyto,
przyznam, że Sally Hawkins w „Kształcie wody” zagrała brawurowo i uratowała ten film, pełen klisz, zbyt dosłownych cytatów z innych filmów i dość banalnej historii.  W „Maudie”
również gra ja z nut i wreszcie dostała scenariusz godny jej talentu. Podobno do tej roli przymierzana była Rachel McAdams. Myślę, że zgodzi się Pani ze mną, że dobrze się stało, że Maudie zagrała Sally.
Pozdrawiam
Radek Łabarzewski

autor: FILMOMAN | 2 gru 2018, o 16:19 
To moja pierwsza opinia tutaj umieszczona i mam nadzieję, nie ostatnia. Zatem witam wszystkich serdecznie. Dziękuję Panu Radosławowi za „ Wprowadzenie” do filmu „ Maudie”.
Fascynująca pierwszoplanowa postaćkobiety parającej się z przeciwnościami losu. Uparcie dąży do celu malując świat takim, jak go postrzega- kolorowy, pełen uroku. Tym samym uświadamia widzom, że gdy ma się w życiu pasję, można go przeżyć ciekawie i bez specjalnego utyskiwania nad własną dysfunkcją. Manifestując prostotę i szczerość łagodzi charakter partnera życiowego, który w finale pokazuje pierwsze symptomy wrażliwości – mam tu na myśli uśmiech i łzę w oku. Długoletnie małżeństwo tych dwojga sprowadza się do wzajemnego przywiązania i zrozumienia, aby w ostateczności uświadomić bohaterom, iż to, co ich spotkało jest piękne i niepowtarzalne.
Kolejnym wzruszającym fragmentem filmu jest ten, w którym Maudie obserwuje rodzinę swojej córki i , dowiadując się, że jest zdrowa i szczęśliwa, odchodzi nie ujawniając własnej tożsamości. Nie jestem pewna, czy ktokolwiek z nas byłby w stanie postąpić podobnie, gdyż więzy rodzinne są naczelną wartością.
Jestem pełna uznania dla Sally Hawkins za trud, który włożyła w naukę odegrania postaci kobiety dotkniętej artretyzmem. I chociaż niektórym aktorom zarzuca się rutynę podczas odgrywania ról, tej aktorce trudno będzie to udowodnić.

ODP: Dzień dobry Pani Bożeno,
pierwsza Pani opinia na forum i w dodatku bardzo - moim zdaniem - celna. Cieszę się, że mamy podobne odczucia co do tego filmu.

Wspomina pani o tym fragmencie, kiedy Maudie obserwuje rodzinę swojej córki, nie próbuje nawiązać kontaktu i odchodzi. „Nie jestem pewna, czy ktokolwiek z nas byłby w stanie postąpić podobnie, gdyż więzy rodzinne są naczelną wartością” - pisze Pani. Faktycznie musiało być to trudne, choć w tym przypadku psychologicznie uzasadnione. Maud to kobieta, z jednej strony posiadająca niewyczerpane pokłady miłości i empatii, z drugiej strony  ta, która o wolność walczyła i ceni ją nad życie.

Myślę, że miała świadomość, że wejście w życie córki, która nawet nie ma pojęcia o jej istnieniu, byłoby ogromnym szokiem dla młodej kobiety. Myślę, że widok młodej szczęśliwej mężatki i przyszłej matki wystarczył Maud. Wnioski nasuwały się same.  Utracona ale "zmartwychwstała" córka żyje szczęśliwie. A to dla każdego rodzica jest najważniejsze.

Pozdrawiam serdecznie
Radek
autor: Mariusz | 2 gru 2018, o 15:24
sprawdziłem ocenę tego ciekawego filmu na portalu Filmweb i w zupełności się z nią zgadzam. Jest 7.8, ja dałbym nawet 8.
W tej przejmującej historii najbardziej podoba mi się przemiana męża głównej bohaterki, znakomicie zagranego przez Ethana Hawkea. Początkowa szorstkość a nawet obcesowość zmienia się, pod wpływem upartej Maud, w nieśmiałą czułość i dość nietypową, ale jednak miłość.
Zachwyciła mnie też muzyka Michaela Timminsa.
Pozdrawiam 
Mariusz G.[/quote]

ODP: Ja bym też dał 8, choć w mojej prywatnej skali "siódemka" to dość wysoka ocena. Dziękuję za Pana opinię.
pozdrawiam Radek Łabarzewski

autor: Justyna Margielewska | 5 gru 2018, o 20:44
Oglądając obrazy Maudie dostrzegam to coś z naszego Nikifora. Choć chyba bardziej wolę te obrazki. Jak na moje oko, mają bardziej żywe kolory i są bardziej świeckie. Spodobała mi się scena finałowa z listem o gosposi. Gosposia przyszła nieco na dłużej i już tak została, aż chce się tak napisać… lub namalować. 

Jestem pełna podziwu dla aktorki jak i oczywiście prawdziwej Maudie, jeśli chodzi o malowanie. Mając problemy z dłońmi preferowała machanie pędzlem. To wcale nie jest takie proste, zwłaszcza jak palce u rąk odmawiają posłuszeństwa. Ja tam z łapkami takich problemów nie mam… a wcale tak się nie garnę do emaliowania farbami. 

U nas w Polsce jest miejscowość, gzie mieszkańcy pomalowali swoje domy w takie barwne kwiaty i to jest nasz towar eksportowy. To dowodzi, że do sztuki ludowej nie koniecznie pasują tylko szkodliwe epitety „dziecinne i naiwne”. „Infalntylne” jakby to jeszcze dorzucili krytycy, tylko czy oni potrafią to powiedzieć z odpowiednim, francuskim akcentem? Jeśli nie, to niech lepiej tak nie mówią, bo to źle świadczy o ich zdolnościach… lingwistycznych. Takie z nich wykształciuchy były – to oczywiście moje sarkastyczne żarty, skierowane do współczesnych, internetowych krytyków, oglądających w TV „Mam talent”. 

Co do stosowania wyrazistych barw i rysownia w konturach, koneserzy sztuk plastycznych z internetów lubią czasem hejta dać, tylko ciekawe czy sami wykonaliby takie prace jak na przykład Maudie? Oglądając te obrazy, człowiek nabiera chęci do wymyślania czegoś i to chyba jest najważniejsze. Swoją drogą ciekawe czy na miejscu naszej bohaterki, takie osoby jak sprzedawca ze sklepiku też sięgnąłby po farbki? Niby pięciolatek tak maluje, ale jakoś jego obrazków na ladzie nie było. 

To tyle ode mnie, Justa – ostatnio troszkę zdenerwowana na hejterów, więc musiała sobie odreagować… na piśmie. Mam nadzieję, że jest to wybaczalne, a nie takie samo jak zaklęcia niewybaczalne w Harym Potterze. Swoją drogą to byłoby ciekawe, przygotować AD do jakiegoś z filmów o Harrym Potterze, nieprawdaż?
ODP:
Pisze pani: „U nas w Polsce jest miejscowość, gzie mieszkańcy pomalowali swoje domy w takie barwne kwiaty i to jest nasz towar eksportowy.”

Takich twórców, którzy nie mają wykształcenia plastycznego i nie są dostrzegani przez świat sztuki a malują swoje domy lub tworzą rzeźby, instalacje wokół własnych domostw jest więcej w Polsce, Czechach czy Francji. Choć nie chciałbym ich prac nazywać „towarem”. Od wielu lat żywo interesują się tą twórczością.
Podam 3 przykłady z Polskich, Czech i Francji.
Polska, Brusy (woj. pomorskie). Tam znajduje się magiczny ogród Józefa Chełmowskiego (1934-2013) - człowieka, który był bileterem w kinie, portierem, zwrotniczym na kolei, a nawet laborantem czy pszczelarzem. Ja go znam jako malarza i twórcę cudownych drewnianych rzeźb, rzeźbionych uli, aniołów i świątków zasiedlających jego domu, ogród i podwórze. Na ścianach jego domu do dziś są wykonane przez pana Józka piękne murale, a nad drzwiami rzeźbiony portal. Jednym słowem, jego twórczość zawładnęła pejzażem, wspaniale wpisując się w otaczającą przyrodę. Prace wypełniały dosłownie każdy zakamarek tego magicznego miejsca.
To co stworzył Chełmowski w swoim domu i wokół niego Francuzi nazywają art brut (sztuka surowa) lub art d’inspires des Habitants-Paysagistes” (dzieła inspirowane „zamieszkałym” pejzażem).  
Czechy. Biskupice - mała, licząca 300 mieszkańców, wioska w powiecie Třebíč na czeskiej Wysoczyźnie.  Na jej końcu jest mały, kolorowy domek, w którym kiedyś mieszkała Františka Blechova. Na jego dachu siedzi wielki biały kot w cętki. Ogród przed domem „zamieszkuje” kilkadziesiąt kolorowych figur.  Wszystkie zwrócone w stronę drogi. Jakby czekały na gości. Muzykanci gotowi do gry, gnomy, książęta i księżniczki – do zabawy. Są też zwierzęta: zebry, żyrafy, słonie, lwy, żółwie i żaby. Wszystkie oswojone przez Františzkę Blechovą, która swoje Safari zaczęła tworzyć w l. 70 XX wieku.
Blechova nie była wykształconą osobą. Większość życia spędziła na polu, w pobliskiej spółdzielni rolnej. W 1940 roku wspólnie z mężem wzniosła mały domek, wokół którego posadzili owocowe drzewa i klomby. Początkowo twórcza energia i talent pani Franciszki objawił się na okiennych ramach i framugach drzwi, które wymalowała na kolorowo.
W tym samym, barwnym stylu realizowała swoje rzeźby. Jej mąż był murarzem, więc praca w betonie nie była jej obca. Szare betonowe figury szybko zyskały kolorowe ubrania, plamy i łaty. „Normalni” ludzie uprawiają w ogrodzie warzywa, kwiaty, drzewa owoce. Františka Blechova (1911-2001) uprawiała sztukę, tworząc przez kilkadziesiąt lat betonowe rzeźby.

Francja. Coinche (region centralny). Na drzewie tabliczki własnoręcznie wykonane przez Petit Pierre’a „Zakazane dla samochodów”, „Zabronione dla psów, bardzo proszę”.  Dalej na siatce: „Wejście 15 do 20 osób”, „Karuzela od 15 do 19 godziny”.  Z boku zdjęta tabliczka z napisem: „Karuzela działa w każdą niedzielę  od 15 h do 19 h jest zabronione przyjeżdżać z wizytą do Karuzeli w inne dni tygodnia, nawet w sobotę, bardzo proszę”
Karuzela Petit Pierre’a liczy kilkaset obiektów (figur postaci, pojazdów, zwierząt, maszyn rolniczych) z pomalowanego metalu i skomplikowany systemem mechanicznych przekaźników, którymi Petit Pierre, siedzący w budce uruchamiał, m.in.: bicze wodne, polewając zaskoczonych, zbyt ciekawych, gości. Dotknięty zespołem Franceschettiego-Kleina, głuchoniemy od urodzenia Pierre Avezard zwany Małym Piotrem (Petit Pierre) przez całe życie wypasał krowy.  Jego inteligencja i kreatywność objawiła, gdy skonstruował dla swego gospodarza dystrybutor pożywienia dla krów. Swój najsłynniejszy wynalazek „karuzelę” zaczął budować w 1937 roku w stodole gospodarza. Przez 40 lat, w wolnych od pracy chwilach, zbierał wszystko czego ludzie chcieli się pozbyć: puszki, kawałki metalu, drewna , opony i przerabiał je w niezwykłą machinę. Wyposażył ją w panel kontrolny zasilany przez mały silnik elektryczny, który poprzez system pasów i przekładni uruchamiał „scenki rodzajowe” w różnych miejscach karuzeli. Widząc rosnące dzieło szef Avezarda dał mu mały kawałek ziemi i domek, przy którym wkrótce Piotruś postawił drewnianą, wyrastającą ponad 23 metry w górę, wieże Eiffel’a. Pod koniec lat 60. XX wieku „Karuzela Małego Piotra” stała się lokalną atrakcją, odwiedzaną w każdą wiosenną i letnią niedzielę przez całe rodziny  z wioski i okolic.

Mam nadzieję, że nie zanudziłem swoim wywodem, ale chciałem się podzielić, bo twórczość takich ludzi jak Maud jest mi bardzo bliska. Serdeczności
Radek

autor: Edyta Miszczuk | 8 gru 2018, o 18:54 
Zgadzam się, że jest to prosta i wzruszająca historia – ja też się w niej zakochałam. Aż trudno uwierzyć, że jest prawdziwa, że Maud Lewis jest prawdziwa, czy raczej była. A była tak niepospolicie zwyczajna swoim sposobem bycia i pasją malowania motyli, ptaszków, tulipanów czy drzewek, że aż zazdrość bierze. Też bym chciała taka być, tak mało chcieć, tak dużo z siebie dawać, a przede wszystkim uśmiechać się promiennie i widzieć słonce tam, gdzie inni widzą cień. Była dużym dzieckiem z potrzebą wyrażania swoich uczuć i odczuć za pomocą pędzla i farby w najprostszej formie, być może dla niej najłatwiejszej. Zresztą, nie forma w twórczości Maud Lewis była ważna, tak mi się przynajmniej wydaje. Ona nie fotografowała świata za pomocą farby i pędzla – ona go po prostu odczuwała, chłonęła, upajała się nim i po swojemu interpretowała, wyłuskiwała to, co najpiękniejsze i najważniejsze, po czym wyrzucała z siebie w postaci kolorowych obrazków. Przykładem niech będzie namalowany kurczak – pamiątka po tym prawdziwym, z którego ugotowała potrawkę albo pejzaż, w którym zawarła wszystko to, co w każdej porze roku najpiękniejsze.
Najważniejsze, że robiła to, co uwielbiała robić, że miała odwagę to robić, nawet tam, gdzie kolorowe ptaszki i motyle pasowały najmniej, w warunkach, gdzie najprościej byłoby skulić się w kącie i płakać nad swoim losem. Twórczość Maud była radosna, bo sama Maud taka była. Trochę infantylna też była, ale co w tym złego? Niektórym ludziom z tym do twarzy, zwłaszcza gdy infantylność potraktować jako sposób bycia, a nie myślenia.
„Maudie” to piękny film o pięknym człowieku. Chciałoby się dopowiedzieć, że o pięknym życiu, ale byłoby to spore nadużycie tudzież wyjątkowo infantylne podejście do tematu. Bądź co bądź za bajkową twórczością Maud Lewis krył się ból i deformacja ciała. Być może infantylna strona jej osobowości to dar z niebios. Oczyma dziecka patrzyła na świat i ludzi, było w tym może sporo naiwności, ale dzięki temu podejmowała śmiałe decyzje, które w efekcie okazywały się dla niej szczęśliwe.
Dziękuję za ten film, za wprowadzenie mnie do świata Maud Lewis, o istnieniu której nie miałam dotąd bladego pojęcia. Zadanie dla mnie na najbliższe kilka tygodni lub miesięcy, to wyćwiczyć promienny uśmiech al’a Maud Lewis!  
Autor: kryspin | 9 gru 2018, o 06:27
Miłość miłość przypadkowa dwoje ludzi staje na swojej drodze przypadkiem on okazuje obojętność ona domaga się uczuć, ale niekiedy taka obojętność kryje za sobą prawdziwe głębokie uczucie co wydaje mi się miało miejsce w przypadku drugiego bohatera, ciekawa fabuła co do zasady nie lubie romansów ale to w końcu film biograficzny a romans jest historią bohaterki, jej częścią życia, oczywiście romans jako gatunek a nie w dosłownym naczzeniu bo przecież byli para nie kochankami heh To tyle ode mnie krótko refleksyjnie

_________________
Krystian

autor: bianka | 9 gru 2018, o 11:55
Dzień dobry Wszystkim, witaj, Radku!
Niestety, nie mam czasu na przeczytanie wpisów na forum, z góry więc przepraszam, jeśli będę powtarzać zamieszczone wcześniej opinie. film bardzo w moim guście, bardzo plastyczny, jak przystało na tematykę-malarski. cudne pejzaże, kolory, rozległe nie skażone cywilizacją plenery... Pięknie o każdej porze roku.. Nic dziwnego, że Maud mówi, iż++ jej inspiracją jest widok z okna, obwiedziony okienną ramą. Ona musi malować, to potrzeba jej duszy, to ją uspokaja, to się z niej "wylewa"...
I ta, może i w sposób konwencjonalny, ale jakże pięknie przedstawiona droga, prowadząca do spotkania dwojga ludzi: głód miłości i bycia komuś potrzebnym.. Nie wiem, dlaczego, ale podczas oglądania przywoływałam film "Fortepian" w reżyserii Jane Campion, w którym dwoje judzi z "różnych światów" połączyła muzyka...
Film poruszył wrażliwe pokłady mojej duszy, wywołał wiele ciepłych uczuć...
Bardzo dziękuję i ciepło pozdrawiam,
Dorota

autor: stanley | 9 gru 2018, o 22:11
Witam
Bardzo dobre wprowadzenie. 
Co do filmu przychodzi mi do głowy proste przysłowie. "Mowa jest srebrem a milczenie złotem." Trudno mi pisać o tym filmie, ponieważ uważam że film przemawiał do emocjonalnej części. Chciałbym powiedzieć tylko tyle: dziękuje za dobry film. 
pozdrawiam wszystkich
Stanley  
Podsumowanie
Szanowni Państwo,
bardzo dziękuję za możliwość współdzielenia tego filmu z Wami. Tak jak już napisałem twórczość Maud jest mi bardzo bliska. Cieszę się, że film o niej dorównał jej talentowi, a Sally Hawkins odegrała tę rolę wyśmienicie, i że E. Hawk jej w tym wtórował.
Bardzo ładnie ujęła to Pani Bożena pisząc: „Jestem pełna uznania dla Sally Hawkins za trud, który włożyła w naukę odegrania postaci kobiety dotkniętej artretyzmem. I chociaż niektórym aktorom zarzuca się rutynę podczas odgrywania ról, tej aktorce trudno będzie to udowodnić.” Ja myślę, że nikt nawet się nie ośmieli.
Cenne i trafne dla mnie są spostrzeżenia Pani Edyty, która napisała:
„(...) nie forma w twórczości Maud Lewis była ważna, tak mi się przynajmniej wydaje. Ona nie fotografowała świata za pomocą farby i pędzla – ona go po prostu odczuwała, chłonęła, upajała się nim i po swojemu interpretowała, wyłuskiwała to, co najpiękniejsze i najważniejsze, po czym wyrzucała z siebie w postaci kolorowych obrazków. Przykładem niech będzie namalowany kurczak – pamiątka po tym prawdziwym, z którego ugotowała potrawkę albo pejzaż, w którym zawarła wszystko to, co w każdej porze roku najpiękniejsze.”
Dziękuję za ten opis. Dziękuję też Panu Krystianowi, Stanleyowi, Dorocie i wszystkim pozostałym za wasze opinie.
Pan Stanley napisał, że trudno mu pisać „o tym filmie, ponieważ uważam że film przemawiał do emocjonalnej części. Chciałbym powiedzieć tylko tyle: dziękuje za dobry film.” Ja dziękuję za dobry czas, zarówno forumowiczom jak i osobom przesyłającym maile.

Z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku życzę dużo dobra, dobrych filmów i mocy artystycznych wzruszeń.
pozdrawiam wszystkich
Radek